z cyklów:  „Bez jaj” i „Jaja jak czerwone berety”

Лидер РСД (Российского социалистического движения), Иван Овсянников, на аккаунте Кирилла Васильева ОКП (Объединенная коммунистическая партия) заметил следующее:

’Ультраправый путинский режим превратил огромную область соседнего государства в свою нищую, опустошенную колонию без будущего, под управлением реакционных марионеточных режимов. Вот и все „самоопределение”. Скорее вернуть донецкую и луганскую области в состав Украины, уничтожить колониальные администрации, нанести политическое поражение путинской России – вот это социалистическая позиция.’

Чтобы добавить: „Иногда кто-то должен напомнить о ленинизме.”

В этом случае нам, польским марксистам со школы Розы Люксембург, стоит только добавить: Роза Люксембург предостерегала от проблем, связанных с лозунгами Октябрьской революции о крестьянстве и национальном вопросе. Сегодня крестьянский вопрос утратил свое значение, хотя и оказал огромное влияние на историю Советской России. Когда дело доходит до вопроса о национальности, все точно наоборот.

Однако в настоящее время, после столетия осуждения великорусского шовинизма, которому решительно служила сталинская политика, роли каким-то образом поменялись местами. В сегодняшней геополитической системе национальный вопрос используется противниками революционных левых для замедления возникновения левого, революционного течения, способного взять верх над растущими протестами и социальными восстаниями, которые остаются аморфными и без возможности превратиться в классово организованное движение.

Плохие отношения между Россией и Украиной являются результатом не национальной вражды, а игры капиталистических интересов. Прежде всего, иностранный капитал, подрядчиком для которого остается российская и украинская олигархия, а не самостоятельным субъектом. Для Ленина постановка национального вопроса означала внесение путаницы в ряды классового противника и разоружение его в этой важной области. Сегодня эта тактика служит прямо противоположной цели – навязывание национальной оптики служит для умиротворения левой альтернативы капитализму.

Существует также вопрос о спонтанности движения, в концепции Розы Люксембург. Сегодня эта концепция не работает. В прошедший период можно было рассчитывать на то, что сильное рабочее движение работало в контексте программ, существовавших в общественном сознании людей. Сегодня нет такой организующей мысли, поэтому она не может служить организации стихийных движений за классовую борьбу. Смотря хотябы на разные позиции по этой теме среди левых. Плюрализм мнений требует обсуждения, а не закрепления на заранее определенных позициях.

Сегодня Россия оказалась в положении «маленькой» нации, против которой мобилизованы шовинизм и расизм „западной цивилизации”. Российская олигархия подчинена западному капиталу, а не наоборот. Вхождение в национальные вопросы сегодня является тупиком для левых, как это казалось Розе более века назад.

Можно добавить, что крестьянский вопрос теперь заменен рабочим. Он отнюдь не аналогичен крестьянскому вопросу, но не менее значительный и критический. С возможными, равноценными последствиями.

А так это звучит в нашим родном языке:

Róża Luksemburg przestrzegała przed problemami związanymi z hasłami Rewolucji Październikowej dotyczącymi chłopstwa i kwestii narodowej. Współcześnie kwestia chłopska straciła swoje znaczenie, chociaż na historii Rosji radzieckiej zaważyła ogromnie. Jeśli chodzi o kwestię narodowościową, to jest wręcz odwrotnie.

Współcześnie jednak, po stuleciu piętnowania wielkorosyjskiego szowinizmu, któremu mocno przysłużyła się polityka stalinowska, role niejako się odwróciły. W dzisiejszym układzie geopolitycznym kwestia narodowa jest wykorzystywana przez przeciwników rewolucyjnej lewicy dla wyhamowania pojawienia się nurtu lewicowego, rewolucyjnego, zdolnego do przejęcia narastających protestów i buntów społecznych, które pozostają amorficzne i bez możliwości przerodzenia się w ruch zorganizowany klasowo.

Złe relacje między Rosją a Ukrainą nie są pochodną animozji narodowościowych, tylko gry interesów kapitalistycznych. Przede wszystkim obcego kapitału, dla którego oligarchia rosyjska i ukraińska pozostaje wykonawcą, a nie samodzielnym podmiotem. Dla Lenina, postawienie kwestii narodowej oznaczało wprowadzenie zamieszania w szeregi przeciwnika klasowego i rozbrojenie go na tym ważnym polu. Dziś ta taktyka służy dokładnie odwrotnemu celowi – narzucanie optyki narodowościowej służy pacyfikacji lewicowej alternatywy dla kapitalizmu.

Jest jeszcze kwestia żywiołowości ruchu, też w koncepcji Róży. Dziś się nie sprawdza. W minionym okresie można było liczyć na to, że silny ruch robotniczy działał w kontekście programów, które istniały w świadomości społecznej ludzi. Dziś nie ma tej myśli organizującej, więc tym bardziej nie może ona służyć organizacji spontanicznych ruchów dla walki klasowej. Rozbieżność jest wśród lewicy. Pluralizm opinii powinien służyć dyskusji, a nie okopywaniu się na z góry ustalonych pozycjach.

Dziś Rosja znalazła się w pozycji „małego” narodu, przeciwko któremu jest zmobilizowany szowinizm i rasizm zachodniej cywilizacji. Rosyjska oligarchia jest podporządkowana kapitałowi zachodniemu, a nie odwrotnie. Wchodzenie w kwestie narodowe dziś jest ślepym zaułkiem dla lewicy, tak jak jawiło się to Róży ponad sto lat temu.

Można dodać, że kwestię chłopską zastąpiła dziś kwestia robotnicza. Nie jest ona bynajmniej analogiczna do kwestii chłopskiej, ale ma nie mniej krytyczne znaczenie. Z ewentualnymi, równoważnymi konsekwencjami.

Кажется вполне понятно. Если нет – добавим: СЕКСА НЕ БУДЕТ. Лидер ГРУППЫ И ОДНОВРЕМЕННО ПРОЕКТА „БЫДЛОЦИКЛ” даже таким евротупицам как Вы (РСД и т.п.) это весьма корректно объяснил – достаточно выслушать его комментарии к песни до конца. Кстати всем имперцам тоже стоит это принят во внимание.

Włodek Bratkowski, Antonio das Mortes i Omega Doom
20 lutego 2022 r.